KARASAKAS

Maykan kadwa agkuyog ta a magna

Nasipnget a lubong napno't uleg ken buwaya

Dimo ipangag dagiti karasakas bayat iti inta pannagna

Baka maladaw ta, napateg a biag dagiti masa

nawatiwat ti dalan kasla awan patinggana

ket adu ti matnag ken maigalis nu dika nakasagana

taraonan ti pakinakem iti tunggal agsapa

Balon ti bagi ket nalawag a sirmata

Ti panagbutbuteng ken karasakas dagiti saka

Maysa laeng nga rupa ti kinatakrot ken pannakaiwawa

Panangtungpal iti linteg nga awan kaes-eskanna

karasakas laeng dayta dagiti saka nga awan papananna

Iti nasin-aw a panagserbi iti umili di na koma abaken

Ti bannog iti bagi ken tured ti pakinakem

Tawid dagitoy kadagiti inna ken amma, saan di pay nagsardeng

Agsipud ta ti karasakas iti agsapa ken sardam di na kaya nga abaken.

Ni Manny

Ika -18 iti mabilang ti Oktobre 2008

My daughters and I were walking on the pavements full of fallen leaves from the trees as it was the beginning of Autumn, 2008. The youngest girl said: "dad, there is sound on the leaves on the ground!" This reminded me quickly about the lives of many filipinos back home who continue to fight against human rights violations by the state authorities. The Iloko word for the sound created by our footsteps is KARASAKAS. This also made me to think and wonder how do James Balao and other victims of abductions and unexplained disappearances feel whenever they hear of any sound or karasakas approaching them wherever they are being detained! This poem was composed to remember them and to all men and women who continue to live dangerous lives. Karasakas will continue to haunt them but they will never stop until together with the people, they will finally triumph against the evils of society.

TULA: ALAY KAY JAMES BALAO

Bukang liwayway, bagong pag-asa, bagong buhay!

Buo ang isip at buhay ang kalamnan sa lumipas na magdamag!

Di mahagilap ang pagtulog sa bigat ng dibdib at walang hanggang pag-aalala

Dinig sampu ang mga hininga, ng inang ayaw panawan ng masidhing damdaming

Masilayan ang dugo't laman na iniluwal sa liwanag ng buhay!

Ang katawang pagal ay ayaw sumuko sa bawat lumilipas na sandali

Sumisidhi ang dagundong ng dibdib na bumuhay sa anak na uliran

Di alintana ang bawat kasinungalingan ng mga bwitreng animo'y mga walang inang

Naghihintay na masilayan ang murang mukha ng minamahal na anak

Tahan na ina, at taas nuong iwaglit ang bangungot na sumasaklaw

Sa ala-ala ng mahal na anak dahil ito'y pinawi na ng di mabilang na mga kamay

Ng mga kapwang mapagpalang budhi at pusong nagmamahal sa bawat kalayaan

Ng mga anak ng bayang walang takot at tigil sa harap ng tiyak na patutungohan!

Katulad ng inang ayaw panawan ng masidhing pag-aalala sa anak niyang

Hinubog sa mapagpalang kamay at diwa ng katarunga't kalayaan ng mga

Nakararaming mga inakay na patuloy na kinukopkop laban sa mga kaaway ng bayan

Ikaw ang ama, ang humobog sa anak na nag-alay ng buhay sa bayan at kapwa.

Itindig ang mag paa, mga magulang na uliran

Pagmasdan ang bawat pagsapit ng dilim, dahil ang dilim ay pangako ng

Isang maaliwalas na bukang liwayway sa dakong silangan!

Liwanag na siyang magsisilbing gabay sa katotohanan o kasinungalingan

Bukang liwayway, bangong pag-asa, bagong buhay!

Ito ang hinahangad ng bawat taong ayaw panawan ng pagkamakabayan!

Sa lipunang dinarambong ng mga palalo sa paglapastangan ng

Karapatang pantao na siyang biyaya sa bawat nilalang

Tahan na ama't ina, at ang anak na iniluwal sa liwanag ng buhay

Ay nandito ngayon sa 'yong harapan dala ang pangakong itutuloy

Ang laban sa mga kapwang walang alintana sa mga taong gustong masilayan ang

Bukang liwayway, bagong pag-asa, bagong buhay!

This poem is dedicated to James Balao, one of the founders of the Cordillera Peoples Alliance who disappeared on 17 September 2008. May God Almighty give him strength to overcome the pains of being separated from his loved ones.

Ni Manny

Ika - 14 ng Oktobre 2008