BUHAY MANGGAGAWA SA IBAYONG BANSA

Nagbalot ka't sininup ang iyong mga dalahin sa 'yung pangingibang-bansa

At mabibigat ang mga paang humakbang patungo sa paliparan ng Maynila

Simbigat ng dala mong mga maleta ang damdaming pilit na pinapahupa

Ng mga pangarap at pagpupunyaging igapang ang kabuhayan sa malayong bansa



Tinahak mo ang mga landas na walang tiyak na paroroonan

At taas noong ikinukubli ang kaba sa dibdib at kalamnan

Tanggapin kabayan ang bukod tanging katotohanan

Na nandito kas sa ibang bansa upang kumayod at magsapalaran!



Unang araw sa trabaho ikaw ay natulala sa 'yong nasilayan at naramdaman

Dahil ngayon mo lang napagtanto at naintindihan ng lubusan

Na ang mawalay sa mga mahal sa buhay ay walang kaparis na pait

Lalo na't isiping bakit kaya kailangang lumayo't magpakasakit?



Tinimpi ang pait na dulot ng halos walang katapusang paghihirap

Ng katawang pagal sa pagkayod upang ang kabuhayang pilit na hinahanap

Ay makamit ng lubusan sa kabila ng masakit na pagtanggap

Sa katotohanang ika'y nalulumbay sa iniwang bayang pinapangarap!



Tahan na kabayan at silayan ang bukang liwayway sa dakong silangan

At ikalat ang paningin sa maaliwalas na kapaligiran ng bansang kinahantungan!

Marami ka pang taong gugugulin upang ang kabuhayang itinataguyod ng lubusan

Ay makamit kapalit ng dugo't pawis ng walang kaparis na sakripisyo ng katawan!



Binansagan ka ngang bayani, kabayan, ito kaya'y may katotohanan?

Bayani bang masasabi ang halos walang hanggang paghihirap ng lubusan?

Ang kakarampot na kinikita'y hinahati sa ibat-ibang "bills" na babayaran

At ang natirang pera'y di na halos makabili ng pagkain para sa hapag-kainan!



Sa hirap ng buhay kabayan ay halos wala ng iba pang paraan

Kundi tanggapin ang katotohanang ang pagpapakasakit ng 'yong katawan

Ay dili iba't patunay sa walang hanggang pagmamahal sa 'yong inang bayan!

Na ang tanging hangad ay itaguyod ang kinabukasan ng mga anak ng bayan!





This poem is writen to give a real picture of how it feels to leave one's own native land and descend to a foreign country.





Manny

Ika - 17 ng Setyembre 2008

ALAY SA MANGAGAWA SA IBAYONG BANSA

Mahapdi ang mga luhang dumadaloy sa 'yong mga pisngi
Dulot ng malubhang galit at pighati
Hapdi sa dibdib na dulot ng isang kataksilan
Ng isang taksil at walang pusong kababayan.

Lumisan ka't tumungo sa ibayong bansa
Puno ng pangako, sakit ng dibdib at mga ala-ala
Kagyat na sinunggaban ang unang pagkakataon
At kumayod ng todo, di alintana ang mga lumipas na mga taon

Sa isang Nursing Home ika'y namasukan na isang tagapag-alaga
Ng mga may kapansanang mga lolo at lola
Isa kang amang naghahanap-buhay ng puro pang-gabi
Dahil ang asawa'y sa araw naman siya naghahanap-buhay palagi

Masayang lumipas ang mga araw, buwan at taon
Nagpundar ka ng husto kahit na sa utang ay nabaon
Hindi ka pa rin sumoko at sa pamilya ka palaging nakatuon
Handang igapang at itaguyod habang may pagkakataon

Datapwa't isang araw ika'y biglang nalumbay
At ang kaba sa umaga ay walang humpay
Dahil ang taksil sa kababayan ika'y pinagkanulo
Sa salang walang katuturan at hindi naman totoo

Ang taksil na kababaya'y ginamit ang propesyon at puwesto
Upang ilupig ang dangal mo at siya baga'y ma-promote pang lalo
Dahil ang kapirasong patikim sa kanya'y gusto pa ng abuso
kapalit nito'y hanapbuhay mo't dangal na ipinagkanulo

Tumindig ka kababayan at ipaglaban ng tahasan
Dahil ang nakasalalay ay ang iyong kinabukasan
Dalawang supling na sa 'yo'y umaasa ng lubusan
Kamtin ang tagumpay laban sa taksil na kababayan!


This poem was writen for a friend who was wrongly accused of something he did not do. His boss who is a fellow filipino and a Registered General Nurse reported him to their manager who quickly believed the report. The incident happened when my friend's family and my family was in the middle of our holidays in Italy in the summer of 2008. Upon our arrival back to Liverpool, and after some investigations, my friend's job contact was terminated by his employer.


Manny
6 September 2008